اشک تمساح در رم

کمتر روزی می‌گذرد که طی آن رئیس جمهور کذائی دسته گل تازه‌ای به آب ندهد. او معتاد به خودنمائی است و رسانه‌های جهانی دانسته یا ندانسته آلت دست او می‌شوند. او تشنه شهرت است و رسانه‌ها گرسنه خبر. همانگونه که روزی ایدی امین شوشوی رسانه‌ها بود، امروز احمدی‌نژاد و رابرت موگابه گل سرسبد خبرگزاری‌ها هستند. هر عمل ناشایستی و یا هر سخن نابجائی که از این دو سر زند، خواه ناخواه در صدر اخبار قرار می‌گیرد. این ماهیت مطبوعات جنجالی است و چاره‌ای هم بر آن متصور نیست.

آخرین قسمت از سریال «احمدی شو» طی چند روز گذشته در شهر رم بر روی صحنه آمد. سازمان «تغذیه و کشاورزی» وابسته به سازمان ملل (FAO) که مقر آن در شهر رم می‌باشد برای بررسی مسأله گرانی خوارو بار در جهان از همه کشورهای جهان دعوت کرده بود که در بالاترین سطوح ممکن نماینده‌ای به این اجلاس بفرستند تا در مورد مشکلات تغذیه جهانی بحث و گفتگو شود. با آنکه دولت ایتالیا از قرار معلوم، مایل به دعوت از رئیس جمهور اسلامی نبوده است، طبق مقررات سازمان ملل «همه» کشورهای عضو می‌بایستی دعوت شوند ودولت ایتالیا ناچار به صدور ویزا برای همه آنهاست.

آنچه قرار نبود در این جلسه مطرح شود مسائل سیاسی و تصفیه حسابهای خصوصی بود.

امید برگذارکنندگان آن بود که شاید بشود توافقی میان کشورهای شمال و جنوب در مورد سیاست کشاورزی ایجاد شود. البته از پیش معلوم بود که اگر این دو طرف نتوانسته‌اند طی مذاکرات چندین ساله دوحه در چارچوب سازمان بین‌المللی تجارت (WTO) بر روی همین مسأله به توافق برسند، مسلماً در رم نیز طی یک اجلاس چند روزه توفیق چندانی نصیبشان نخواهد شد. اشکال اصلی برمی‌گردد به یارانه‌ای که آمریکا و اروپا به کشاورزان خود می‌پردازند و تأثیر منفی آن بر روی صادرات کشاورزی کشورهای به اصطلاح جنوب. البته مشکل امروز از آنجا ناشی می‌شود که براثر گرانتر شدن محصولات کشاورزی، نتایج زیانبار آن برای کشورهای فقیر و نیمه فقیر از ابعاد معمولی خارج شده است و نیازمند توجه سریع و قاطع است.

متأسفانه به جای تبادل نظر سازنده، احمدی‌نژاد که احتمالاً از درک ریزه‌کاری‌های چنین مجامعی ناآگاه است به گمان خود تریبونی در اختیار خود دید که باز هم همان لاطائلات همیشگی خود را درباره «محو اسرائیل»، «استکبار جهانی» و «آمریکای جهانخوار» تکرار کند.

آنچه نمایش اخیر را از سایر مطالب متمایز می‌کند اظهار عقیده این حضرت است در مورد دلائل اقتصادی بحران تغذیه جهانی. همه گناهها متوجه نظام سرمایه‌داری کاپیتالیستی و درصدر آن ممالک متحده آمریکا است. آنها هستند که برای تسلط بر جهان بهای انرژی و مواد غذائی را به طور مصنوعی بالا نگاهداشته‌اند. اظهار این مطلب از سوی کسی که خود طی دوران ریاست جمهوریش از همین مجرای «نامشروع» یعنی گرانی «تصنعی» بهای نفت،  بیش از دویست میلیارد دلار سود برده است، این سخنان مزورانه تجاوز به سرحد بیشرمی است. کسی نیست از ایشان بپرسد با این دویست میلیارد دلار سود بادآورده چه کرده‌ای و اگر واقعاً دلت به حال «مستضعفان عالم» می‌سوزد چرا در جلسات اوپک با هر گونه پیشنهاد ازدیاد تولید و افزایش عرضه برای پائین آوردن بهای نفت،  علم مخالفت را پیشاپیش همه اعضا در دست داری؟

در یک مورد حق با اوست، مسلماً ملت ایران از این سود بادآورده هیچگونه نصیبی نبرده است و به برکت درستکاری و دوراندیشی رهبران معظم جمهوری اسلامی، امروز وضع معاش ملت ایران با تورم بالای بیست درصد و موج بیکاری به مراتب از روزی که نفت بشکه‌ای شانزده دلار بود، اسفناکتر است.